Tişkürleeer*

Geçenlerde, bir cuma gecesi, arkadaşlarla kop kopa gidelim dedik. Arkadaşlarım benden önce buluşmuş, bir yerde oturuyorlardı. Ben de onların yanına gitmek üzere İstiklal’de  yürüyordum. Üzerimde kısa bir elbise vardı. Bu nedenle yürürken doğal olarak (buradaki doğalı normal anlamında değil, ‘maalesef ki alışılmış olan’ anlamında kullanıyorum) erkek cinsinden bir takım bireylerin öküz bakışlarına veya laf atışlarına (ki bunlar tam anlamıyla taciz demek oluyor aslında) maruz kalıyordum. Birçok kadının günlük rutininin bir parçası olan, bunları görmeyip duymadığını varsayarak moralini bozmama stratejisini uygularken, bir yandan da bu tür üyeleri içinde barındırdığı için erkek cinsinin topunun köküne kibrit suyu dökmemeye çalışıyordum. Bu sırada, ben yürümeye devam ederken, biri sırtımdan çok ısrarlı bir biçimde dürttü. Ben de herhalde tanıdık biri falan diye düşünüp arkamı döndüm. Bir adam ‘Bir dakika bakar mısınız’ dedi. Ki bunu dediği anda zaten dönmüş ona bakıyordum. Bir süre anlam veremeden baktım öyle. Satıcı, anketör vs. olsaydı muhtemelen bu boşluğu hemen konuşmaya başlayarak doldururdu, o bir şey demedi. Bense  ‘Hayır, teşekkürler’ deyip yürümeye devam ettim. Adamın amacı neydi bilmiyorum ama burda benim takıldığım nokta şu oldu: Neye hayır dedim ve adama niye teşekkür ettim? Bunu düşünüp baya bi güldüm kendi kendime. Ve aslında bu teşekkür etme eylemini beklenmedik bir zamanda konuşmak zorunda kaldığım tanımadığım kişilere diyecek bir şey bulamadığımda otomatik olarak yaptığımı fark ettim.

Yiğit Özgür'ün karikatürü

Şöyle ki, yine geçenlerde, bir otobüste oturmaktaydım. Sonra yanında iki çocuğuyla bir kadın binince ona yer vermek istedim ve ‘Oturmak ister misiniz?’ dedim. Kadın ‘Yok’ dedi. Ben de ‘Peki, teşekkür ederim’ dedim. Tabi sonra yine bir kopuş bende… Hayır, sen niye teşekkür ediyorsun, sanki o sana yerini verdi! Teşekkürümü yanımda oturan arkadaşım duymamıştı, ben de çaktırmadan, öhöm, şeklinde devam ettim. (Tamam Ayt, okuyorsan gülebilirsin şimdi!) Hee bi de sonra başka biri aynı kadına benim başarısız teşebbüsümün hemen ardından yer verdi ve kadın bu kez oturdu. Ben de niyeyse sinir oldum bu duruma (Ben yer verince niye oturmuyosun haa, haa? O daha mı güzel yer gösterdi, niye oraya oturdun?), bana neyse, manyak mıyım neyim. Ama evet, yer verdiğimde oturmayan (özellikle yaşlı amcalar sözüm size) kişilere sinir oluyorum! Yaşlılara toplu taşıma araçlarında yer verilmelidir şeklinde genel bir görgü kuralımız var, ki ben bunu oldukça mantıklı buluyorum. Çünkü yaşlıların bir çoğunun özellikle bacaklarında sorunlar baş göstermiş oluyor, hareket eden bir otobüste ayakta durmak onlar için çok daha yorucu bir görev. Bu nedenle bu kuralı destekliyorum. Bir de tabi dizleri ağrıyan kendi babaannemi düşünüp empati kuruyorum, onun ayakta kalmasını istemezdim mesela. Ama özellikle bazı yaşlı amcalar yer verdiğimde oturmayınca kızıyorum onlara. Çünkü sonrasında başka yaşlı insanlar geldiğinde reddedilme korkusuyla (ehe, bu da komik bi tabir oldu) onlara yer verip vermeme kararsızlığı yaşıyorum. Bu kez de, ‘yaşlılara yer vermeyen günümüzün sorumsuz genci’ etiketini üzerime gözleriyle bir güzel yapıştıranlar oluyor, n’apacağımı şaşırıyorum. Öte yandan aynı şeyi ben de erkekler bana yer verdiğinde yapıyorum ve oturmuyorum. Bu duruma onlar da bozuluyorlardır eminim. Üzgünüm ama bu gerçekten çok saçma, aynı yaştayız, hiçbir farkımız yok, sırf kadın olduğum için bana niye yer veriyorsun, kibarlık değil ki bu! Kapıdan geçecekken kadınlara (dikkat ediniz bayanlara değil!) öncelik verilmesinin de kibarlık olmadığı gibi. Ataerkil toplumun ürettiği saçma bir gelenek sadece.

Benim şu an Mikrobiyal Metabolizma ve Moleküler Tıp vizelerime çalışıyor olmam gerekiyordu. Havanın mis gibi olduğu bu güzel haftasonunda kendimi eve kapattım, sözde ders çalışıcam. Ama ben n’aptım, dün bir sürü blog yazısı okudum, şimdi de zihnimi kurcalayan saçma sapan şeyler hakkında yazı yazıyorum. Aferin bana! Kendime çok teşekkür ediyorum?!  

*Bizim eve su getiren çocuk da 'Tişkürleeer, iyi günleeer' diyo giderken, çok şeker :)

Yine/Çavreşamin

Ben de öğreneceğim o dili. Seni sevgi sözcüklerine boğabilmek için. Hem belki böylesi daha kolay olur benim için. Ben söyleyemem sevgimi, bilirsin... 

Sen yine buradan geçeceksin. Ben yine seni görmeden boşluğa el sallayacağım. Hatırladıkça bu anıyı, içim acıyacak. Beni en çok acıtan şey bu anı olacak, o anki masumiyetin... Gülümseyeceğim aynı zamanda. O an senin de beni düşündüğünü düşleyeceğim. 

Bu kez kabul edeceğim, yağmurda şemsiyesiz yürümeyi. Düşümde dolaşacağız birlikte yağmurda ve İstiklal'de. Sen bana kalpli şeker alacaksın yine. Ben saklayacağım onu ömür boyu, erise bile. 

Kokunu yakalamaya çalışacağım her yerde. Saçı uzun herkesi sen sanacağım. Bir gün sana rastlamak umuduyla yaşayacağım. 

O an geldiğinde de ya sen kaçacaksın yine ya da ben saklanacağım.

Masal Olsam

İhsan Cemal Karaburçak

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… İnsanların televizyon başında pineklemekten vazgeçip, level atlayarak, bilgisayar başında feysbuk sayfasını yenileme mertebesine ulaştığı ve kendilerine yükledikleri bu kutsal görevden bıktıkları halde usanmayarak, kitap okumaya vakit bulamamaktan yakındıkları zamanlarda… Dersaadet’in güzide bir mahallesindeki minik ve sevimli evinde oturan 23 yaşında küçük bir kız varmış. (Bu küçük kız yakında ufalıp cebe girmeyi düşünüyormuş. Ama o büyük değilmiş ki işte! Daha kol çantası, nam-ı diğer ‘kadın çantası’, bile takamıyormuş koluna. Kaplumbağa gibi sırt çantasıyla dolaşıyormuş hep. O olmayınca kendini eksik hissediyormuş. Azıcık bile olsa topuklu ayakkabı da giyemezmiş zaten, çıkardığı tak tak sesini de sevmezmiş hiç. Kırmızı oje de sürmezmiş, nerde cart ve garip renkler varsa onları sürermiş tırnağına-karalar bağlamış kıyafetlerinin aksine. Hem büyük olsa diğerleri gibi evlilik hayalleri falan da kurması gerekirmiş artık. Oysaki o kendini evli olarak hayal bile edemiyormuş. Büyüyünce, yani 40-50 yaşına gelince falan belki olurmuş ama o da çok belkiymiş... Zaten bazı insanların dünyaya yalnız olmak için geldiklerini düşünürmüş-herkes çift olacak değil ya!-ve kendisinin de bu seçilmişlerden(!) olduğuna inanırmış. Ama dünyaya geliş yolculuğunda da yalnız olduğunu düşününce, yolculuktan yalnız dönmek fikri de korkutucu gelmiyormuş ona. Öteki türlüsü de çok mümkün değilmiş zaten, çünkü beceriksizlikte bu konuda da üstüne yokmuş. Ne sevmeyi becerebilirmiş doğru düzgün ne de sevilmeyi. Daha çok sevilmeyi…) Parantezlerin içine saklarmış söyleyeceklerini. Bir açabilse o parantezi, anlatırmış uzun uzun. Ama çoğu zaman sakınırmış o parantezi açmaktan. Saklanmak çoğu zaman çok saçma bir biçimde ona erdem gibi gözükürmüş.

İhsan Cemal Karaburçak

Oturduğu mahallenin cumbalı, işlemeli, dip dibe evleri, upuzun sokakları varmış. Mahalle sakinleri üst katlardan bakkala sepet sarkıtırlarmış. Tek yönlü dar sokakların bir tarafı hep park etmiş arabalarla doluymuş. Bu arabaların üzerine tembel kediler uzanır, huzurlu uykularıyla insanları kıskandırırlarmış. En çok istediği şeylerden biri penceresine koyacağı kırmızı bir sardunyaymış. Tam sardunya koymalık bir penceresi varmış çünkü! Baharı bekler dururmuş bu yüzden. Sanki o sardunya olsa penceresinde, her şey düzelecekmiş. Daha önce olmasını istemiş aslında ama olmamış işte. Belki de olmaması gerektiği içinmiştir. Zaten geçmiş artık, sardunya hayali yeni bir bahara kalmış.

Bilmediği sokaklarda rastgele dolaşmak en sevdiği şeylerden biriymiş. Bazen çıkar kaybolurmuş sokaklarda. Güzel evleri, ağaçları, sokak lambalarını incelermiş. Sokaklarda birden karşısına çıkan upuzun merdivenlere bayılırmış. Eski bir sevgiymiş bu. O merdivenleri koşa koşa tırmanmak gelirmiş içinden. Büyük bir coşkuyla başlarmış çıkmaya. İlerlerken içindeki istek bitmezmiş hiç, aksine gittikçe artarmış. Ama bir yere kadar ilerleyebilirmiş hep. Yorulurmuş çünkü, takati kalmazmış tırmanmaya. Sonra çıktığı o basamakları bir bir, ağır ağır iner ve yoluna kaldığı yerden sessizce devam edermiş.     

İhsan Cemal Karaburçak

Bu minnacık kızı çevresindekiler hep sessiz, sakin, kibar gibi kelimelerle tanımlarlarmış. Haksız da değillermiş hani, öyleymiş çünkü. Kötü söz söylemekten sakınır, kaba olmaktan korkarmış. Ama bu kız içinden kendi kendine konuşurken-kendisiyle konuştuğuna göre hafif de sorunlu falanmış herhalde- kendine günlük hayatında lügatında bulunmayan ‘lan’ sözcüğüyle hitab edermiş! Bunu keşfettiğinden beri de bilinçaltında yatan ve muhtemelen gerçek evrendeki benliğinin zıttı olan kendisinden korkar olmuş. Görünürde var olan benliğine bayıldığından değilmiş tabi bu korkusu. Sadece çaresizliktenmiş. N’apsın, o da böyleymiş işte… ‘Kendini seçemiyorsun, bırakıp kaçamıyorsun’ diyormuş, son zamanlarda kıymetini anlamaya başladığı Sezen Aksu’nun dediği gibi. Sadece kendine katlanmaya çalışıyormuş.  

Gelecek kaygısından ziyade şimdiki zaman kaygısı varmış onun. Aslında geçmişte kalmış olmayı tercih edermiş. Bu masala konu olma sebebi de buymuş zaten. Böylece gerçek olmamış olacak ve varlığını kabul etmek zorunda olmayacakmış. Gökten üç elma düşecekmiş ya sonunda, bu kız da üç dilek dilemiş: Azıcık özgüven istemiş kendine, eser miktarda da olsa yetermiş ona. Sonra konuşabilmek için kelimeler istemiş, kendini anlatabileceği. Üçüncü dileği gururunun biraz eksilmesi olacakmış ama gururu buna izin vermemiş.

Çelişkiler

Şekil A: 'İnsan doğanın parçasıdır' posteri

İnsan çelişkili bir varlık. Nerden mi biliyorum? Ben de insanım ya hani, ordan yola çıktım... Bu durumda tek bir denek kullanarak yaptığım gözlemden hareketle nasıl böyle bir genelleme yapabiliyorsun, bir bilim insanı adayı olaraktan bu cümlenden utanmalısın diyebilirsiniz. Tamam şu an utanıyorum... Utandım. Heh ne diyordum, insan çelişkili bir varlık. Mesela böyle bir genelleme hem yapılabilir hem de yapılamaz. (İşte bahsettiğim şey bu!)

Daha geçenlerde nokta nokta ile tartıştık mesela, insan doğanın parçası mıdır? Ben bu soruya evet cevabını verenlerdenim. Çünkü en başta eşitlik diye bir prensibim var. Biz niye diğer canlılardan üstün olalım ki, ne farkımız var onlardan? Bu soruya verilen en popüler cevap zeka oluyor, tahmin edebileceğiniz gibi. Ama bu durumda zekayı nasıl tanımlıyoruz, ona bakmamız gerekiyor. Mesela Vikipedi zekayı, zihnin öğrenme, öğrenilenden yararlanabilme, yeni durumlara uyabilme ve yeni çözüm yolları bulabilme yeteneği olarak tanımlıyor. Ama bu saydıklarımızın hepsini en basit canlılar bile (nasıl ezdim, nasıl ezdim…) yapabiliyor. Her ne kadar zekayı insana atfetsek de, tanımını ayırıcı olarak belirleyemediğimizden insanı bir üst konuma yerleştiremeyiz-ki bence yerleştirmeyelim de zaten. Pek çok olaya bakış açımızın aşırı derecede insan merkezli olduğu aşikar. Doğadaki her şeyin bizim kullanımımız için olduğu düşüncesi var kafalarımızda. Ama olaya farklı bir bakış açısıyla yaklaştığımızda, bir hocamızın dediği gibi, bir bakteri de bizim varlığımızı, üzerinde yaşanacak bir yüzey olarak tanımlıyor olamaz mı? (Bu bakteriler de az değil haa, nasıl aşağıladı beni hemen.) Bu yaz katıldığım, Kaçkar Dağları Milli Parkı’nda gerçekleşen Tübitak’ın Ekoloji Temelli Doğa Eğitim Kampı’nda da gruplara ayrılarak ‘İnsan doğanın neresinde?’ başlıklı bir poster hazırlayıp sunmamızı istemiştiler. Bizim grubun kafa yorduğu konu yine buydu ve vardığımız sonuç ‘İnsan doğanın bir parçasıdır’ olmuştu. Hazırladığımız posteri de Şekil A’da görebilirsiniz. Kendi posterimiz diye söylemiyorum ama, çok sevmiştim bu posteri-hem görsel açıdan hem de fikri açıdan. Gelelim buradaki çelişki meselesine… Madem insan diğer tüm canlılar gibi doğanın bir parçası ve onlarla eşit, bu durumda insanın yaptığı her şeyi de, tıpkı diğer canlılarda olduğu gibi, doğal görmemiz gerekmez mi? Doğada insan kaynaklı aşırı bir kirlenme söz konusu. Ama bu da insan varlığının doğal bir sonucu değil mi zaten? Nasıl ki herhangi diğer bir canlı, yaşam aktivitesi sonucu oluşturduğu bir ürün için acaba doğaya zarar verir miyim, miktarını falan mı azaltsam acaba gibi kaygılar gütmüyorsa, biz niye güdüyoruz? Ama bu durumda da doğaya verdiğimiz zararı normalleştirmiş ve doğayı korumamıza gerek yok gibi saçma sapan bir sonuca ulaşmış oluyoruz. Napçaz?     

Sonra mesela herkese karşı iyi olmak meselesi var. Ben şahsen bunun için uğraşıyorum, kimseyi kırmamaya çalışıyorum, çoğu zaman anlayış göstermeye çalışıyorum insanlara. Ve çok şükür yakın çevremde de bunu yapmama değecek değerlilikte insanlar var. (Açıkçası diğer türlülerini yakınımda barındırmamam, onlardan uzak durmaya çalışmamın doğal bir sonucu olarak.) Ama ne yazık ki insanlardan izole bir biçimde yaşamadığım için herkes gibi ben de günlük hayatta çok yakın olmadığım birçok insanla iletişiyorum. Aslında insanlarla iletişmeye bayılmayan, annemin deyimiyle tam bir güre olsam da, ‘ne yazık ki’yi bu cümlede kullanmam doğru olmadı. Doğru ‘ne yazık ki kalıbı’, bu insanlardan bazılarının kötü niyetli olduğunu belirten cümleye koyulmalıydı. O zaman şöyle diyeyim: Bazı insanlar ne yazık ki kötü niyetli oluyor ve karşılarındaki insanla alay etmek onlara büyük zevk veriyor. Onu kırarmış, incitirmiş hiiiç umurlarında olmuyor. Şimdi ikilemde kaldığım mevzuya gelirsek, ben bu insanlara hala iyi ve kibar davranmak zorunda mıyım? Sömürüleceğimi bile bile… Bu ahlaki prensibim yüzünden hala ona kibar davranmak zorunda hissetmem neticesinde, beni bile bile düşürdüğü bu zor durumdan aldığı zevki yüzündeki pis sırıtıştan okuduğum bu insana nasıl davranmalıyım? (İçimde amma nefret biriktirmişim haa, kendimden korktum bi an!) Yaradılanı sev yaradandan ötürü diyor ya Yunus Emre, ama işte her zaman mümkün olmuyor bu. Ne kadar istesem de bazı insanları sevemiyorum. Gerçi şu da var bir insana mutlak iyi ya da mutlak kötü diyemeyiz hiçbir zaman. Çünkü insan, y ekseninin hem pozitif hem de negatif tarafında salınan bir eğri grafiği gibidir. İntegralini aldığın küçük zaman parçalarına göre iyiliği ya da kötülüğü değişir. (Fark ettiyseniz iyilik-kötülük kavramlarının sorgulanmasına ruh ve beden sağlığımızı koruyabilmek adına hiç girmiyorum, iyi iyi işte, kötü de kötü, bu kadarla yetinin kardeşim!) Yani iyi dediğim, sevdiğim insanların kötü olarak nitelendirebileceğim, sevmediğim eylemleri olduğu gibi, integralin alt ve üst zaman sınırını değiştirdiğimde sevmediğim insanların da sevdiğim yönleri olabiliyor. O zaman ben de gördüğüm muameleye göre mi ayarlamalıyım davranışlarımı? Ama o zaman da çok kaypak olmaz mıyım? Ne olursa olsun benim iyi yaklaşmaya çalışmam değil mi bana düşen? Çok mu ahlakçıyım böyle de? Bilemiyorum…

Watson & Crick

Rosalind Franklin

Benzer bir çelişkiye, çok iyi işler yapmış, takdir edilesi insanların, insani yönü zayıf açıklamalarda bulundukları anlarda da düşüyorum. En belirgin örnek olarak James D. Watson’ı verebiliriz. Watson amca 1954 yılında Francis Crick ile birlikte DNA’nın çift sarmal yapısını keşfetti. (Eee Nobel’i de kaptı tabii sonra, çakaaal!) Afferim ona, helal olsun koçum falan diyorsun tabi en başta, yıldızlı 5 Pekiyi Aferin vermek geliyor içinden, adam bulmuş yani… Ama sonra bu adamın yaptığı açıklamalara bakıyorsun ve pufff! Onun, gözünde büyüttüğün bilim insanı kimliği, bütün o saygın-sevgin bir anda yok oluveriyor. Watson amca dedik bağrımıza bastık ama o da ayrımcı çıktı, gel de sev şimdi bu adamı! Duyduğuma göre bu muhterem, gittiği seminerlerde Rosalind Franklin (ki kendisi DNA’nın X ışını kırınım görüntüsünü elde eden bilim insanıdır, Watson ve Crick bu görüntüden yola çıkarak DNA’nın yapısını bulmuş lakin onun adını anmayı unutuvermişler) ile ilgili sorulara kendince ne kadar muzipşinas olduğunu kanıtlamak için ‘Yaptığı kurabiyeler güzeldi’ gibi dahiyane(!) espriler ile yanıt veriyormuş. Ne kadar yaratıcı ve zekice değil mi?! Diğer birçok erkek ve diğer birçok kadının (çünkü kadınları aşağılamaya çalışanlar ne yazık ki yalnızca erkekler değil, birçok kadın da buna dahil) da yaptığı gibi zeka yoksunu açıklamalarla (ve evet bunlara da genelde sinir bozucu bir sırıtış eşlik eder) erkekliği bir halt formuna sokma çabaları… Yalnızca kadınlara yönelik ayrımcılık yapmakla da kalmıyor kendisi, aynı zamanda ırkçı da. Ayrımcılık konusunda hiç ayrımcılık yapmıyor yani! Ona göre siyahlar beyazlar kadar zeki değilmişmiş mesela… Aslında buna örnek olarak Türkiye’den, çok tanınan, birçoklarınca baş tacı edilen bir hocayı da verebilirdim (Tabiatperest diyeyim siz anlayın mesela). O da biyofaşistgillerden. Onun da bilgi birikimine, sorulan birçok soruyu duraksamadan cevaplamasına saygı duyarım ama ‘Öyle her(!) insanın kendi kafasına göre üremesine izin verilmemeli’ gibi cümleler kurunca gözümdeki bütün değerini yitiriyor tabi. ‘Pardon da, yetkili mercii siz mi olacaksınız böyle bir durumda ve hangi hakla?’ diye sormak istediğinizde de alacağınız cevap Watson’ınki gibi bir aşağılama olacaktır ancak çünkü onlar tartışmasız bilir kişilerdir hep, siz ise onlar haricindeki insanlardan biri olarak sıradan bir hüküm uygulayıcı. İşte böyle kişileri de ne yapmalı şimdi? Onları sevmek ve sevmemek arasında yine çelişkilere gark oluyorum. (Ama itiraf edeyim kitlesel bir insan düşmanlığı yapan böyle kişilerde sanırım sevmeme yönüm daha ağır basıyor. Ama yine itiraf etmeliyim ki bu insanlar günlük hayatımın dışında yer aldıkları için sevmeme yönüm daha ağır basabiliyor, galiba günlük hayatımda yer alan insanları ne olursa olsun sevmeye mecbur hissediyorum.)  

Aaah ah, daha ne çelişkilerim var bilseniz… İnsan yaşar da çelişki biter mi hiç. Daha aile, sevmek (Burada aşk demeye korktum nedense) ve yalnızlıkla ilgili düştüğüm çelişkilerimden (Bendeki de nasıl bi sahipleniştir bu çelişkileri? Neredeyse canım, ciğerim, benim sevgili biricik çelişkilerim diyeceğim, yuh!) bahsetmedim bile. Belki onları da başka zaman anlatırım. (Tabi canım, hı hı, ertele sen yine, biz de yedik.)

Hevessiz Bilim İnsanı Adayını Nasıl Geri Kazandık?

Selam Hayali Blok! Heeey sana diyoruuuum! Şşşşt, baksana! Hooooop! Tamam yaa biraz aksatmış olabilirim yazmayı son zamanlarda ama küsme öyle hemen. Tamam, eğlenceli filan da yazamadım azıcık manyağa bağladım duygusallaştım falan sıktım seni ama olur böyle şeyler arada. İnsanız neticede dimi, her zaman neşeli olamıyoruz. Hem aramızda lafı mı olur böyle şeylerin, dimi?

İkna olduysan ben başlayayım artık yavaştan-zaten hızlı bir başlangıcı istesen de yapamam, korkma, varoluşsal bir yavaşlık söz konusu benliğimde, Nuri Bilge Ceylan belgeselimi çekse çaktırmadan, tam onluk bi film olur, o derece… (Bak yine kafiyeli cümleler kurmaya başladım, şiir mi yazsam ne… Nasıl olur, ne dersin? Şaka şaka, yazmıcam merak etme.)

Efendiiiim… Kendimi bilim insanı olma heveslisi bir genç (23 oldum yaaa ne genci, ühü!) olaraktan tanıtmıştım ama bugüne dek bu konuda çok da bir şey yazmadığımı fark ettim. Aslında öğrendiğim ilginç bilimsel gelişmeleri buradan paylaşsam ne güzel olur diye düşünmekteyim zaman zaman. Lakin hevesli olduğunuz kadar, üşengeçsiniz de küçük hanım. Off evet, maalesef öyleyim yaa. Bazen o kadar amaçsız ve hevessiz hissediyorum ki, içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Sadece boş boş oturayım istiyorum. Ve oturuyorum da. Madenüs (ev arkadaşım olur kendisi) gelip soruyor napıyosun Aslı diye, diyorum ki, içimden bi şeyler yapma isteğinin gelmesini bekliyorum, o itki gelince kıpırdayabileceğim ancak. Sonra halime kahkahalarla gülüyoruz. O, gülerek ve delirdiğime falan inanarak odasına giderken ben de bekleme halime geri dönüyorum. İşte böyle zamanları aşmak için insanın içindeki merak duygusunu baştan çıkaracak, hevesini geri getirip harekete geçmesini sağlayacak uyarıcı bir sinyal gerekiyor.

Dün reseptörlerimi harekete geçiren sinyal molekülü ise III. Evrim Bilim ve Eğitim Sempozyumu oldu. Üniversite Konseyleri Derneği’nin düzenlediği sempozyum, Boğaziçi Üniversitesi’nin Uçaksavar Kampüsü’nde vuku buldu. Bir cumartesi günü erkenden kalkıp evrim hakkında bilgi edinmeye gelen çok sayıda katılımcı vardı, hatta İstanbul dışından gelen birçok grup vardı. Evrim konusuna böyle yoğun bir ilginin olması gerçekten çok güzel. Sempozyumda güzel işler yapan birçok bilim insanı çok yararlı bilgiler aktardılar. Hayatın başlangıcından fosil kanıtlara, homolojilerden arkeolojik bulgulara, radyolojik verilerden, hayvanların evcilleştirilmesine, moleküler evrimden bilincin evrimine dek çok keyifli sunumlar dinledik. Oturumların sonunda hocalar dinleyicilerin kağıda yazarak gönderdiği soruları yanıtladılar. Bu, soruları yazarak alma yöntemini çok başarılı buldum, bence kesinlikle gerekliydi böyle bir yol. Çünkü herhangi bir konuda yapılan herhangi bir sunumda dahi birebir soru sorma fırsatı verildiğinde gereksiz tartışmalar, boş konuşmalar, konuyu saptırmacalar muhakkak oluyor ve uzayıp giden bu durum gerçekten can sıkıyor. Hele ki evrim gibi tartışılmaya çokça meyilli olan bir konuda bu oldukça güzel bir çözümdü. Sorulan sorular arasında tabii ki yine ‘İnsan maymundan geliyorsa neden hala maymunlar var?’ sorusu da vardı. Hocalar gelen soruları büyük sabır ile cevapladılar. Ben de bir kez daha şu meşhur soruyu cevaplamak istiyorum. Duyduk duymadık demeyin, insan maymundan geliyor diye bir şey yok, insan ve maymun ortak atadan geliyor- tıpkı diğer tüm canlılarla olduğu gibi. Ama insan ve şu anki maymunlar yollarını daha yakın bir zaman önce ayırmışlar. Artık bu soruyu sormayın yaa, lütfen, yani bunun cevabı zaten her yerde var (Evrim her yerde diyomuşum), milyon kez cevaplandı bu soru. Hee yeri gelmişken pek faideli bir siteyi de tavsiye etmeden geçemeyeceğim:  evrimianlamak.org/

İşte böyle, güzel bir gündü dün. Aslında bugün de devam ediyor sempozyum ama ben gidemiyorum, ühü. Çünkü hazırlamam gereken zorlu bir sunum var. Zorlu ama seviyorum bu dersi. Çünkü kendi projemizi üretiyoruz ve tüm ayrıntılarıyla açıklamak zorundayız projeyi, neyi nasıl yapacağız, hangi metodları kullanacağız, niye onları kullanacağız, hangi aletlere ihtiyacımız olacak, hangi maddelerden ne kadar kullanacağız, projenin maliyeti ve süresi ne kadar olacak gibi bir sürü soruyu yanıtlamamız ve konuya oldukça hakim olmamız gerekiyor. Ama bu sayede bir proje nasıl yazılırı da tecrübe etmiş olacağız. Dünkü sempozyumun tetikleyici etkisiyle şimdi sunumumu hazırlamaya başlayacağım. Gerçekten, bilim adına bir şeyler yapma hevesimi, umudumu geri kazandım. Keşke böyle daha çok bir araya gelebilsek… (Yazar burada her şeyi devletten beklemenin tavanına vurur. Bu arada sempozyumun üçüncüsünü düzenleyen Üniversite Konseyleri Derneği’ne kendi çapımda teşekkürü borç biliyorum.)

Arada görüşelim seninle yaa Hayali Blok, iyi oluyor dimi, özlemişim seni, arayı uzatmayalım bak, haberleşelim mutlaka yani. Nee, yazmazsam o blok kafama mı iner, hmm peki ooolldu o zaman...

Değişmesi Gereken Şeyler

Vincent van Gogh - Öğle Uykusu 

Emeklilik kanunu değişmeli. Bu konuda kendimi çok mağdur hissediyorum. Ve eminim ki yalnız değilim. Emeklilik, babadan kıza geçmeli. Babalar emekli olduğunda, kızları da emekli sayılmalı. Göz hakkı denen bir şey var yani… 21. Yüzyılın Türkiye’sinde hala böyle bir uygulamanın olmaması, büyük bir insanlık ayıbıdır! Buradan yetkililere sesleniyor, bu konuya derhal bir çözüm bulunmasını talep ediyorum.

İmza: Babası emekli olmuş ve kendi emekliliğini dört gözle bekleyen kıskanç bir vatandaş

Sürekli Huzursuzluk

Gustav Klimt - The Kiss

Sevmek böyle bir şey miydi? Sürekli huzursuzluk… Huzuru severdi oysa. Sakin ve huzurlu bir yaşamdı ettiği dualardaki isteği. Ama şimdi değildi işte. Gözünü açtığı an aklına o düşüyordu. Deli gibi uykusu varken, gözleri kapanmak üzereyken yine aklına o geliyor, uykusu kaçıyordu. Birlikte geçirdikleri anlar üşüşüyordu aklına. Gittikleri yerler, konuştukları şeyler, bir bakış, bir dokunuş, anlık bir duruş, ayrıntılar, ayrıntılar… Hepsi zihninde teker teker canlanıp sönüyordu. Ve sonra sonu gelmez biçimde tekrar tekrar…

Sevilmeye bu kadar mı açtı? Doyamıyordu, sevilmeye bir türlü doyamıyordu. O da keşke daha çok sevse, hep onu düşünse, düşünmekten uykusu kaçsa. Stresten sağ bacağını sallayıp dursa, ikide bir derin of’lar çekse. Nasıl bu hale geldiğini, gelebildiğini düşünse. Şaşırsa. Hala şaşkın olsa. Bunca yıl sonra nasıl dese. Tek mantıklı cevap olarak Eros’u bulsa. O gün birdenbire okunu saplamış işte dese. Bu kadar zayıf olabilmesine kızsa. Hani ben o insanlar gibi değildim, böyle kapılmazdım dese.  Altı üstü bir gün aranmadı diye unutuldu sansa. Korksa. Deli gibi korksa. Ama gururundan o da arayamasa. İçini terk edilme korkusu sarsa. Gözleri dolsa. Ağlayamasa.